Zoals jullie kunnen lezen hieronder dachten we nu eindelijk helemaal klaar te zijn voor carnaval. Dachten… als eerste kregen we vrijdag niemand te pakken van onze dansgroep die ons kon vertellen waar, hoe, wat we de volgende dag moesten zijn. Gelukkig na veel belletjes werden we terug gebeld om 8.00 ´s avonds. En ja dan hadden we nog onze schoenen waar we zo hard ons best voor hadden gedaan. Ze zouden vrijdag om 16.00 klaar zijn, hierna om 19.00, hierna om 20.30 en uiteindelijk werden ze om 22.00 bij ons afgeleverd… Geen tijd meer om ze in te lopen en dit bleek ook al snel niet nodig te zijn, omdat ze veel en veel te groot waren (en dat ondanks het opmeten van al mijn maten). Onze tas dus maar ingepakt en dan maar kijken in Oruro of het haalbaar was voor ons om mee te dansen. In Oruro aangekomen nog even snel langs de apotheek voor een sportverband en met nog eens twee paar dikke sokken mijn schoenen aangedaan en proberen maar.

En ja hoor het lukte en dit het was echt de moeite waard. Zat de route vorige week al vol, deze week was het helemaal volgeladen en wederom werden we constant nageroepen ´beso´. Hier bleef het niet bij, want ik ben volgens mij nog nooit met zo veel mensen op de foto geweest. Ik kreeg zelf kinderen in mijn armen geduwd waarmee ik dan op de foto mocht. Van dansen kwam hierdoor iets minder terecht, want zodra we weer een pasje in wilde zetten werden we weer op de foto gevraagd. Ook wel weer handig, want van een beetje poseren werden we natuurlijk minder snel moe.

Echt enorm veel publiek dus en weer iemand die met ons op de foto wil:

Wat trouwens ook wel grappig was, was dat we een soort Bodyguard bij ons hadden. Ik wist niet dat er lange bolivianen waren, maar dit was echt een man die een goede bodyguard voor Madonna zou zijn. En hij deed zijn werk nog goed ook, want zodra er mannen te lang om ons heen bleven hangen werden ze netjes door hem naar de tribunes verwezen.

Check vooral de foto´s !!!

En bij deze ook nog een ´Beso´ voor jullie,

Marloes

Zoals ik bij mijn vorige post al schreef werd er heel vriendelijk rekening met ons gehouden en was het goed, dat we afgelopen zondag, pas om om 7.00 ipv 6.00 bij de busterminal (op weg naar Oruro voor onze generale optocht). Wij stonden er natuurlijk om 7.00 bij de busterminal, maar niemand te bekennen. Na een rondje te hebben gelopen en een half uur gewacht te hebben toch maar bellen. Niemand nam op… en daarmee hadden we al het vermoeden dat iedereen toch weer heel wat later ging komen. En ja hoor om 7.50 zagen we de eerste danser van onze groep verschijnen. Het was wel zo dat we om 8.15 de bus moesten hebben en dat het toch in een keer enorm haasten werd…. De volgende keer dus echt vragen hoe laat iedereen gaat komen, want zeker voor Dyon en Inge was het geen succes. Zij waren er vanuit gegaan dat we meteen een jas zouden krijgen (ja we hebben een mooie jas van onze dansgroep), we onze spullen nergens achter konden laten in Oruro en een wit T-shirtje dus handig/warm genoeg was….

Hoe deze generale oefenoptocht was kan je op onze algemene site lezen

Inge en ik hebben dus geoefend en mogen ook zeker meelopen in de optocht!!! We zijn zaterdag gaan zoeken naar schoenen en vonden een schoenmaker die schoenen voor ons gaat maken. Dit zijn schoenen die wel aan de eisen voldoen (een hak en tot over je knieën, mooi hè?), maar wel met een kleiner hakje (nog steeds 6 cm en dat wordt dus echt wel pijnlijk als je daar zo´n 5 uur op moet dansen. O en nog een klein detail de schoenen zijn vrijdag pas klaar, dus inlopen zit er niet in…

Hierna zijn we dus gaan zoeken naar een jurkje. We hadden al eerder iets moois gezien, maar achteraf bleken deze jurkjes erg beschadigd te zijn. Verder zoeken dus maar… Eerst hebben we nog zwarte jurkjes gepast. Hier werd ons van verzekerd dat er twee waren (Inge en ik moeten namelijk dezelfde jurkjes hebben). Toen we ze wilden bleek ineens toch dat het er maar een was, jammer dus. Uiteindelijk zijn we toch geslaagd. Het is een licht groen jurkje geworden en (hier komt het mooie voor jullie) na het nodige afdingen hebben we besloten de jurkjes te kopen. Dus de eerst komende carnaval in Nederland (Inge komt dan ook even naar het gezellige zuiden) kan ik het jurkje dragen!

Klik hier voor een filmpje van de Morenada (de dans die wij dansen). Bekijk het tweede filmpje (de eerste is alleen maar gepraat over de optocht). Zo kunnen jullie een beetje een idee krijgen van de optocht en de dans. De vrouwen met lange jurken zijn de wat oudere vrouwen met de makkelijke dans en wij dansen in dat te korte jurkje met de hoge laarzen….

Veel liefs uit Bolivia,

Marloes

Mischien hebben jullie er wel iets van gehoord (klein berichtje in de krant ofzo), maar de afgelopen zondag was er een referendum in Bolivia. Dit referendum ging over twee verschillende vragen:

• Wat is de maximale hoeveelheid grond die iemand mag bezitten (5.000 of 10.000 hectaren)?
• Mag de nieuwe grondwet ingevoerd worden?

Deze grondwet bevat veel socialistische beginselen. Zo wil Morales, de eerste inheemse president van Bolivia, dat er meer gelijkheid komt voor met name de inheemse bevolking. Enerzijds is hier natuurlijk veel voor te zeggen, maar het lastige is voor mijn gevoel en de mensen met wie ik heb gesproken dat dit op zo´n manier gebeurt dat andere bevolkingsgroepen hiermee worden achtergesteld. Zo wil Morales bijvoorbeeld dat iedereen die voor de regering gaat werken Spaans en een inheemse taal beheerst. Het schijnt zo moeilijk te zijn om zo´n taal te leren dat hiermee eigenlijk indirect vrijwel alleen nog maar inheemse mensen voor de regering kunnen werken. De inheemse bevolking is vaak erg arm en heeft meestal nauwelijks opleiding genoten.

Ook staan er in de grondwet erg moderne standpunten, zo wordt het goedgekeurd dat homoseksuele stellen kunnen trouwen en kinderen kunnen krijgen. De vraag hierbij echter is of het land hier al aan toe is. Bolivia is erg Rooms-Katholiek en ik heb gemerkt, door met anderen te spreken, dat het hier in de stad, maar zeker in het platteland enorm moeilijk is om o.a. ervoor uit te komen dat je homoseksueel bent.

Bolivia is over beide vragen enorm verdeeld. In het hoogland wonen veel inheemse mensen. Zij volgen metname Morales. In het oosten, het laagland wonen over het algemeen iets meer welvarende mensen doordat in dit gebied meer grondstoffen te vinden zijn. Deze mensen willen niet betalen voor het leven van de mensen in het hoogland en willen meer autonomie. Zij zijn dus tegen de grondwet.

De afgelopen zondag was het dus metname de vraag of het ja of nee tegen de nieuwe grondwet ging worden. In Bolivia zijn alle mensen verplicht om te stemmen. Als zij dit niet doen dan mogen zij gedurende 3 maanden geen gebruik van diensten van de overheid (o.a. de banken). Er zijn nog meer maatregelen om de Bolivianen te laten stemmen en dat is door het verkeer te verbieden. Dit veroorzaakte nogal een typisch straatbeeld. Normaliter staat La Paz vol auto´s, maar afgelopen zondag reden er dus alleen maar een paar auto´s met een speciale vergunning. Verder liepen er heel veel mensen op straat en waren er bijvoorbeeld kinderen op straat aan het voetballen.

Zondagavond werd de uitslag bekend gemaakt. Het was ´ja´ (ongeveer 60 %). In de provincies (4) in het laaglang was ´nee´ gestemd en in de provincies in het hoogland (4) was ´ja´ gestemd en in een provincie was het 50/50. Het lastige nu is echter dat de provincies in het laagland de uitslag niet erkennen, omdat in hen provincies met een grote meerderheid nee is gestemd…. Bovendien wordt er vrijwel door iedereen gezegd dat er nogal veel gefraudeerd wordt. Op het platteland is er schijnbaar nogal weinig controle waardoor mensen meerdere keren kunnen stemmen. Hierbij moet echter wel gezegd worden dat er waarschijnlijk door beide partijen gefraudeerd wordt. Wat wel zeker is dat de populariteit van Morales wat afneemt. De vorige verkiezingen won hij namelijk nog met zo´n 70%. Hoe dit alles gaat aflopen zal nog moeten blijken. In Bolivia zijn er standaard veel protesten, meestal zijn dit marsen op straat en soms worden er wegblokades ingezet. We hopen er maar op dat het nu rustig zal blijven….

Heel veel liefs uit Bolivia,

Marloes

Lieve allemaal,

Het is echt super leuk om zoveel van jullie allemaal te horen!!! Bij deze dan ook een eerste berichtje van mij:

Zoals jullie al hebben kunnen lezen we onze reis begonnen met twee dagen Amerika; Een dagje New York en een dagje Miami. Hier hebben we niet zo naar ons geld gekeken. Zo moesten we in de bus in Miami samen 4 dollar voor de bus betalen. We hadden echter alleen maar een briefje van 5 dollar en de automaat kon niet wisselen, dus ja die ene dollar lieten we maar zitten. We zeiden toen al in La Paz is die dollar wel veel waard. Dit had ik dus wel gedacht, maar dat er zo´n groot verschil zou zijn dat kon ik niet voor mogelijk houden. Zo gingen wij op onze eerste dag de stad in; even internetten, we moesten een matje kopen en natuurlijk even de stad zien. Onderweg kwamen we een tasje tegen (en dat was natuurlijk precies het tasje dat ik zocht). Dit tasje kostte 20 bolivianos (2 euro) en hier wilden we dan wel nog over onderhandelen (krom he?)… De dag erna wilden we even de stad uit en gingen we naar een dorpje verder op waar ook een dierentuin ligt. Deze dag incl. rit met de micro (klein busje), grote maaltijd en entree tot de dierentuin heeft ons 17 bolivianos (1,7 euro) gekost. Het kromme is echter dat je weet dat bijvoorbeeld zo´n dierentuin (3,5 bolivianos= 0,35 euro) voor veel locals niet te betalen is. Je merkt dan wel weer goed hoe bevooroordeeld je bent om in Nederland geboren te zijn. Ik denk ook dat het niet zal gaan wennen om kinderen vanaf ongeveer 8 jaar (en nog wel jonger) te zien werken. Hopelijk dat ik mijn steentje kan bijdragen door straks te gaan werken in Villa Montes.

Heel veel liefs uit Bolivia,

Marloes