Op 4.080 meter hoogte werden we gisteren wakker om een bezoek te brengen aan de mijnen van Potosi. Ooit waren deze mijnen de schat van Bolivia. Deze schat is helaas volledig verdwenen in de staatskas van Spanje. Er wordt gezegd dat er met al het zilver uit de berg van Potosi (Cerro Rico, rijke berg) een brug van Potosi naar Madrid gebouwd kan worden.

 Ik had al veel gehoord, gelezen en gezien van de mijnen, maar moet zeggen dat het daadwerkelijke bezoeken van de mijnen toch echt heel erg indrukwekkend was. De ruimte om je te bewegen is klein, de lucht is vies en de mijnwerkers gaan een hele dag de mijn in, wat geen eten  en zonlicht betekend. Ze leven van de coca, sigaretten en pure alcohol. Dit wordt dan natuurlijk eerst aan ¨Tio¨, de duivel van de mijnen, geofferd om zo te vragen om bescherming. Het werken in de mijnen is echt zwaar en heeft tot gevolg dat de gezondheid van de mijnwerkers erg slecht is. Veel mijnwerkers beginnen al vanaf hun 12e jaar te werken in de mijnen en verlaten dit werk ook nooit meer. Dit alles doen zij voor zo weinig geld dat het eigenlijk niet genoeg is om de familie te onderhouden. Wat dus betekend dat de kinderen ook moeten gaan werken.

Het is moeilijk om in woorden te omschrijven hoe het werk er hier echt aan toe gaat. Bij deze dan ook wat foto´s. Deze zeggen nog steeds niet alles. Ik zou dan ook zeggen kom eens met je eigen ogen bekijken hoe hier gewerkt wordt om ons in de westerse wereld te voorzien in onze behoeften. Ik denk dat je dan toch niet meer zo veel te klagen hebt over je leven.

Voor meer foto´s van ons bezoek aan de zilvermijnen van Potosi, bezoek ons fotoalbum en kijk onder het kopje Mijnen van Potosi.