In Nederland zouden ze je voor gek verklaren, maar hier in Zuid Amerika draait niemand zijn hand er voor om, om tien uur bussen, 5 uur bussen of zelfs 20 uur achter elkaar een busritje te maken. En dan slapen in de bus natuurlijk. Gelukkig ging het bij ons goed. Van Salta naar Mendoza is ongeveer 18 uur met de bus. Dat ging beter dan verwacht, de bussen zijn heel luxe. Soms krijg je eten en drinken onderweg net als in een vliegtuig. Er werd zelfs een aantal keren gedweild. Zo zie je maar, hier word je wel rustig. Wat betreft Argentinië, het is toch wel wat luxer dan Bolivia. Natuurlijk, op het platte land is het nog anders, maar in een stad als Salta lijkt iedereen wel te willen zijn als in Europa. Massa´s mensen door de kleine winkelstraten, oversteken tussen de auto´s door. En dan altijd weer die siesta´s. Pas na vijf uur ´s middags begint alles hier op gang te komen. Om elf uur ´s avonds lopen ze vlot nog een restaurant in om met kleine kinderen te gaan avondeten.

Tja, Nederland is toch echt wel gestructureerd

Nee, toch maar niet gekozen voor een eigen website. Pap en man houden de komende weken via mijn blog hun reisverhalen bij. Veel plezier met het lezen van hun belevenissen. Laat gerust een berichtje voor ze achter!

Na een lange reis in het vliegtuig konden we in Santa Cruz eindelijk Dyon in onze armen nemen en knuffelen. Marloes was nog aan het werk in Villamontes, dus dat knuffelen moesten we nog even uitstellen. Wat een heerlijk weerzien, maar na de knuffel kwam de werkelijke kant van Bolivia. De verre busreizen, uren achtereen slapen in bussen op hobbelige wegen en langs afgronden. Maar wat een prachtig land is het. Nog zo puur, je kijkt je ogen uit. Bergen met bomen, struiken, cactussen en allerlei verschillende kleuren gesteentes. Ontzettend mooie valleien waar je overheen kijkt als je boven op de berg zit. We zijn tijdens de reis al tot boven de 5000 meter boven het zeeniveau geweest. Leuk, maar het geeft toch wel wat problemen met je ademhaling. We hebben vele gekleurde meren gezien en ook heel veel verschillende dieren. Grote groepen flamingo´s, Lama´s, Alpacas, Vicuñas, vossen, te veel om op te noemen. Al het moois dat we gezien hebben kunnen we niet op papier zetten, maar daarom hebben we gelukkig foto´s, deze geven een beeld van al het moois. Naast al die mooie landschappen komen we ook veel mensen tegen. Prachtige mensen, lieve mensen, zeker in Villamontes. Bij Dyon en Marloes geslapen, heel gastvrij, maar wat is er een armoede. Zulke prachtige kinderen op de school van Marloes, lichamelijk of geestelijk beperkt, met zo weinig middelen om mee te werken. Veel van de kinderen krijgen te weinig te eten, krijgen niet voldoende vitamines en calcium binnen, maar stralen toch.
 

Een avond hebben we dansoptredens van alle groepen van haar school gezien. Ook de dove kinderen, die dus zonder muziek te horen dansen en kinderen in een rolstoel deden vrolijk mee. Het plezier zie je in hun ogen. En dan het mooie werk van Marloes en Dyon. Niet zomaar geven, maar o zo goed nadenken over het geven zodat ze hier verder kunnen ook als ze zelf weg gaan. Het is alleen zaak om jezelf niet altijd weg te cijferen ten behoeve van de kinderen. Want dan ga je er zelf onderdoor en dat is dus zeker niet de bedoeling. Hoewel dat vaak makkelijker gezegd is dan gedaan proberen Dyon en Marloes dat wel te doen. Bijvoorbeeld tijdens deze vakantie met ons. (Gerda)

Namens Anton ook een kort berichtje: ¨Wat ik natuurlijk niet mag vergeten te vertellen is dat ze er zulke heerlijke grote steaks hebben. En ook de biertjes smaken hier goed. We gaan de komende weken verder genieten in Argentinië en daarvan houden we jullie zeker op de hoogte.¨

Heel veel lieve groetjes

Anton en Gerda