Antarctica

Hieronder kun je alles lezen over mijn avonturen tijdens twee weken Antarctica. Zoals je je voor kan stellen heb ik veel gedaan en dus ook veel geschreven. Veel plezier met lezen (zie maar hoe ver je komt :D) en het bekijken van de foto’s. Ik was de enige op het gehele schip zonder fotocamera, deze had ik met Marloes meegegeven. Alle onderstaande foto´s zijn dus niet door mij genomen (maar wel met mij). Gelukkig had ik wel een hele goede videocamera. Als je op de blauwe links klinkt kom je uit bij geuploade filmpjes op youtube. Laat gerust een berichtje achter onderaan mijn gewone blog (het kan niet op deze pagina).

Het uploaden van de filmpjes duurt even, ik laat een nieuw bericht achter wanneer het is gelukt!

Drake Passage (10-01-10)

Na bijna 2 weken wachten in Ushuaia was het zo ver. Tussen 16.00 en 18.00 moesten we ons melden bij de Ocean Nova. Toen we hier om 16.15 aankwamen bleken we de allerlaatste te zijn. Iedereen had er zin in en was ruim op tijd komen opdagen. Net iets voor vijf uur klonk de scheepshoorn en waren we op weg naar Anarctica. Maar we waren er nog niet. Nadat we uit het Beagle kanaal kwamen lag namelijk de ‘Drake Passage’ nog voor ons. De naam van dit stukje oceaan klinkt minder indrukwekkend dan hij in werkelijkheid is. Op deze plek komen namelijk drie oceanen samen, de stille oceaan, de atlantische oceaan en de zuidelijke oceaan (rondom Antarctica). Dit houdt in dat er drie verschillende stromen samenkomen, met wind uit allerlei richtingen waardoor dit stukje ruige zee goed is voor een kleine 48 uur aan zeer onprettig reizen. Het eerste wat we zagen tijdens de trip was een groep dolfijnen (Link dolfijnen), dat begon al goed. Tijdens deze eerste twee dagen werden we verder bezig gehouden met allerlei lezingen. Tijdens de eerste lezing over vogels spotte we buiten twee ‘Sei’ Walvissen waardoor de tweede lezing over walvissen meteen een stuk leuker werd. Verder leerden we het een en ander over de geologie en geschiedenis van Antarctica. Tussen de lezingen door was er voldoende tijd om rondom de boot dieren en vogels te spotten. We kwamen onder andere verschillende soorten albatrossen tegen, waarvan de grootste, de wandering Albatros een spanwijdte van bijna 4 meter had. Uiteraard stonden deze eerste dagen ook in het teken van veiligheid en voorbereiding van wat ons te wachten stond. Het eerste wat ze ons duidelijk maakte; je bent niet op een cruise, je bent op een expeditie. Er werd een evacuatieoefening gedaan, onze buitenkleding werd gecontroleerd op zaden en dergelijke om kruisbesmetting in Antarctica te voorkomen en er werd een foto workshop gehouden om iedereen voor te bereiden op het vele ‘wit’ in beeld.

Leven op het schip (11-01-10)

De eerste twee dagen verliepen verder eigenlijk heel goed. Vrijwel iedereen op de boot was moe, een van de bijwerkingen van de zeeziek medicijnen, maar ik had eigenlijk nergens last van. Aangezien dezelfde pillen worden voorgeschreven voor zowel kleine aziaten als grote hollanders kan het zijn dat mijn dosis goed genoeg was om niet zeeziek te worden, maar ook niet moe te zijn. Voordat de tocht begon konden we ons niet zo goed voorstellen wat we moesten verwachten van het eten en drinken aan boord. Vandaar dat we ervoor gekozen hebben om toch het een en ander mee te nemen. Dit bleek helaas overbodig…. We waren spaghetti met citroen gewend tijdens onze trektocht in Chile en het ontbijtbuffet, de 5 gangen lunch en het 7 gangen diner wat ons elke dag werd voorgeschoteld was ruim voldoende. Zoals verwachts was alcohol aan boord wel prijzig, vandaar dat we in Ushuaia een tax-free shop hadden bezocht. We droegen met zijn vieren 21 flessen wijn, 6 flessen (7 jaar oude) rum, cointreau, gin, vodka en port mee. Nadat we de Drake passage voorbij waren kregen we allemaal onze jas (Parka) en rubber laarzen uitgereikt. Vanuit het grote schip zouden we met kleine rubberboten (Zodiacs) dagelijks minstens 2x naar land gaan en deze landingen waren vaak verre van droog. Het achter ons laten van de Drake passage besloten we te vieren met een borrel in de bibliotheek achter in het schip.

De eerste landingen (13-01-10)

Deze eerste landing was uiteraard heel indrukwekkend maar zou ons nog niet op Antarctica zetten, we gingen op weg naar het eiland Aticho. Voor het eerst de Zodiac in en naar land toe met een wind van bijna 35 knopen bleek wel een hele trip. Gelukkig hielden de Parka’s ons goed warm. Op het eiland konden we twee wandelingen maken lang twee verschillende pinguin colonies, de Skinstraps en de Gentoos. Ook kwamen we een groep flinke Elephant Seals tegen en lag er welgeteld een Fur Seals op het eiland. Terug naar het schip spotten we onze eerste walvis, een Humpback Whale (Bultrug). Na deze eerste stop vertrok het schip naar onze volgende bestemming terwijl al de in geel geklede homo sapiens zich uitgehongerd op het lunch buffet storten.

Na een uurtje uitbuiken was het al tijd voor landing nummer twee. We gingen naar ‘Whalers Bay’, een baai gelegen in het centrum van ‘Deception Island’. Dit bleek niet zomaar een baai te zijn, het is namelijk een actieve vulkaan (Link Deception Island). Captain Alexi, onze Ukrainische Kapitein, is gelukkig nergens bang voor en loodse ons zonder problemen naar binnen. Op het land ondernamen we een redelijk heftige wandeltocht naar ‘de tepel’ en kwamen we weer verschillende vogels tegen. Het was een enorm heldere hemel waardoor we vanuit ‘Neptunes Window’ het vaste land van Antarctica al konden zien liggen. Teruggekomen op het schip, hoe kan het ook anders, stond het avondeten al te dampen en wederom storten men zich gezamelijk op de lekkernijen die de chef deze keer voor ons had voorbereid. We besloten dat het tijd was om aan onze collectie wijn te beginnen. Dat we dan wel een corkage fee (te betalen bedrag voor het gebruik van je eigen wijn) van 7 dollar moest betalen voor onze 3 dollar argentijnse wijnen namen we maar voor lief. Later op de avond besloten we nog wat lichts te lezen in de bibliotheek onder het genot van nog 3 flessen wijn en een fles rum voordat het bedtijd was.

Het continent Antarctica (14-01-10)

Eindelijk was het zover, onze eerste voetstappen op het continent Antarctica zetten we op ‘Nico Harbour’. Hier klommen we een stuk naar boven en hielden daar 5 minuten stilte om te genieten van de natuur. Je hoort het water ruisen, het ijs kraken en de pinguins kwaken. Verder op het eiland zagen we een pinguin colonie en een ware pinguin snelweg. Wij als toeristen moesten de omweg nemen, maar dat betekende niet dat pinguins ons pad niet zouden kruisen (Link wandelende pinguin). De tweede landing van de dag bestond uit drie etappes. Wij begonnen met een Zodiac tour door ‘Paradise Bay’, we zagen ijsschotsen, lawines, pinguins, een aantal zeehonden en een Arctic Petrol. Deze vogel legt jaarlijks duizenden kilometers af, in de noordelijke winter trekt hij naar de Zuidpool. Terug op het vaste land klommen we naar een uitzicht punt waarna we al glijdend naar een Argentijnse Basis wandelden. Na een heerlijk Diner stond er een shortcut met het schip op de planning. Iedereen stond op het dek klaar om foto’s te maken terwijl de wind gierend over het schip vloog. Ik besloot, samen met Katy, Kapitein Alexi een bezoek te brengen en wij zagen de tocht door het smalle, vol ijsbergen liggende ‘Lemair Chanal’ vanaf de verwarmde brug, Katy zelfs zittend in de Kapiteins stoel met een verrekijker in de hand. Na deze lange dag speelden we ‘Franks Zoo’ in de bibliotheek, met uiteraard de nodige wijn en 1,5 liter rum…..

Het Kruisen van de zuidelijke poolcirkel (15-01-10)

Voor het kruisen van de zuidelijke poolcirkel moesten we met het schip een stuk de open oceaan op waardoor er weer heftig weer aankwam. Ik voelde me deze dag medio zeeziek en had een medio kater van die 1,5 liter rum van de nacht van te voren. Dat Neptunes (de verkleedde scheepsdokter) ons allen een glas rum aanbood om het passeren van de poolcirkel te vieren maakte het gelukkig wat beter. We hadden zelf ook nog wat cubaanse sigaren weten te scoren in Ushuaia, waardoor het geheel een heel speciale belevenis werd. Aangezien we nog ruim 100 mijl moesten afleggen tot onze volgende bestemming stond deze dag verder alleen in het teken van eten en slapen. Slapen overdag lijkt soms moeilijk, maar doordat het hier 24 uur per dag licht is raak je daar snel genoeg aan gewend. En doordat elke lunch, snackmoment en diner wordt aangekondigd via het algemene omroepsysteem weet je ook zeker dat je die niet hoeft te missen. Tijdens de lange rit op het schip zagen we nog verschillende bultrug walvissen en Minke Walvissen. ’s Avonds lag iedereen al vroeg in bed, de volgende ochtend stond een vroege landing op de planning

De zonnige dag (16-01-10)

Op deze zaterdagochtend wekte de expeditieleider ons om 5 uur. Een half uur later zouden we al in de Zodiac zitten op weg naar ‘Stoneington Island’. Op dit kleine eiland liggen twee onderzoeksbasissen op ongeveer 100 meter uit elkaar. Beide basissen, een Amerikaanse en een Britse zijn verlaten en ingericht als museum. Beide basissen hielden een groep honden voor vervoer met sledes en tussen beide basissen in kon je duidelijk de plek vinden waar het hondenvoer gemaakt werd. We vonden tientallen schedels van zeehonden die hier als voer gebruikt werden. Ook bevond zich op dit eiland de enige tank in Antarctica, uiteraard eigendom van de Amerikanen. Vlak voordat we het eiland verlieten zagen we nog een groep Adele Pinguings. Teruggekomen op het schip stond het ontbijt te wachten en vertrok het schip naar onze volgende lokatie

Na een rustige ochtend en een vrij rustige lunch (de meeste anderen op het schip zaten nog vol van het ontbijt na de vroege landing en hadden niet echt honger na een paar uur niets doen (wij uiteraard wel)) was het tijd om te landen op ‘Horseshoe Island’. Ondertussen was deze dag tot een enorm zonnige dag met een heldere hemel ontpopt. Daar waar alles tot nu toe al heel indrukwekkend was, werd het nu alleen nog maar mooier. Op Horseshoe island kreeg iedereen de keuze, zelf wat rondhangen, een zodiac cruise maken of met Phil gaan wandelenl. Phil was een van de expeditieleden met 33 maanden Antarctica ervaring en kende de omgeving hier op zijn duimpje. We besloten hem te volgen en maakten een 4 uur durende hike tocht rondom Horseshoe Island. Op het eindpunt hadden we een schitterend uitzicht over de oceaan, de baai en heel veel besneeuwde bergen (Link Uitzicht Horseshoe Island). Na deze flinke wandeltocht, waarbij onze gezichten goed verkleurd waren, hadden we weer een goed diner verdiend. Het hotel team had een Frans diner voorbereid met uiensoep, eend en geitenkaas, dat ging er uiteraard wel in.

Na het diner kwam er een nieuwe verassing. Eigenlijk zouden we terug de open zee op moeten voor de terugweg, maar Kapitein Alexi, besloot (weer) eens gek te doen en een smal kanaal uit te proberen. Dit kanaal is nog niet vaak gebruikt (nog niet dit jaar), omdat er vaak veel ijsbergen drijven, veel ijs ligt en omdat het maar erg smal is, en er is dan ook niet veel informatie over de te varen routes. Gelukkig houdt de Kapitein wel van een uitdaging en na het eten stonden we dan ook met zijn allen op het dek te genieten van zijn stuurkunsten. Regelmatig hoor je het ijs kraken en de stukken tegen het schip botsen, erg spannend zeker met een film als Titanic in het achterhoofd. De toverkunsten van de Kapitein zorgden ervoor dat we ’s avonds op een heel mooie plek terecht kwamen en nog een Zodiac cruise konden doen. Warm gekleed gingen we op deze zonnige dag nogmaals naar buiten om wat ijsbergen te checken en wildlife te zoeken. Na een aantal zeehonden, een zeehondenjong (Link stilte bij zeehondenjong), twee verschillende Minke Whales (Link Minke Whale) en vijf minuten totale stilte op het meest verlaten stukje land dat ik ooit zal treffen kon deze zeer geslaagde avond niet meer stuk. Het bleef ook bij terugkomst nog helder en dus besloten we ook de zonsondergang en zonsopkomst te bekijken. De zon ging onder om 12.17 en kwam weer op om 01.48. In de tussenliggende anderhalf uur was het een groot kleurenspektakel waar we volop van genoten met een glas heerlijke rum!

De besneeuwde dag (17-01-10)

Na een heel korte nacht werden we om vijf uur gewekt met de boodschap dat het niet ging lukken om een vroege landing te doen omdat er te harde wind stond. We mochten dus nog even doorslapen (ow wat was dat fijn). De Kapitein voer ons direct door naar ‘Detaille Island’ voor een echte Antarctica dag met heel veel sneeuw! De fijnste poedersneeuw die ik ooit heb vastgehad leek iedereen spontaan jaren jonger te maken. Na flink wat sneeuwballengevechten, sneeuwengelen, en een heuse pinguin glijbaan had niemand het meer koud tijdens de sneeuwstorm (Link Sneeuwlol). Op Detaille Island lag ook een Britse basis die 50 jaar geleden halsoverkop verlaten is omdat er ijs aankwam en het schip moest vertrekken. Door al de lol die we hadden in de sneeuw bleken we wel een Adele pinguin colonie over het hoofd te hebben gezien. Maar goed, we zijn in Antarctica, we zullen nog wel meer pinguin colonies tegenkomen (in tegenstelling tot sneeuw :P). Toen we twee uur later warm en koud tegelijkertijd, helemaal op waren gingen we terug naar het schip waar een brunch op ons wachtte, terwijl we weer een lange boottocht naar nieuw gebied maakte. Hier hoorden we dat er vandaag een aardbeving (6.3) was geweest in de Drake Passage. Gelukkig is dit voor schepen op zee niet gevaarlijk, zolang je maar niet te dicht bij land bent (Tsunami gevaar)). Aangekomen in ” bleek hier ook weer teveel wind te zijn waardoor we direct doorvoeren naar de ‘Fish Islands’. Na de vroege start bleek deze dag een rustige dag te worden waar iedereen zijn foto’s en video’s kon uitsorteren en zijn dagboeken en blogs kon bijwerken. Na het avondeten keken we nog een film (Horrorfilm ‘ The Thing’; met scenes opgenomen in Antarctica) onder het genot van een glas Cointreau en gingen we weer redelijk op tijd naar bed. We zouden vroeg gewekt worden om de verschillende ‘Fish Islands’ te gaan bekijken, als het weer dat tenminste toe zou laten.

Zodiac trip around the Fish Islands (18-01-10)

Na een heerlijk rustige nacht, we waren gisteravond al aangekomen en het schip lag dus voor anker tijdens de nachtrust werden we ’s ochtends om zes uur gewekt. Om tien voor half zeven zaten we al met tien mensen in de boot bij Michael, the Birdman. We zouden op en rondom de Fish Islands op zoek gaan naar kolonies Adele Pinguin en hebben er verschillende gevonden. Op het eiland was ik gaan zitten en kwam een pinguin vlak bij me staan, ik kon hem bijna oppakken zo dicht bij stond hij. Hij vond vooral mijn laars erg interessant (Link Dichtbij Pinguin). Terug op de Zodiac met Michael kon onze dag niet beter, we kwamen twee Leopard Seals (Luipaard zeehonden, maar dat klinkt gewoon veel stoerder in het Engels), DE jagers hier in Antarctica en verschillende gewone zeehonden tegen. Via de radio werden we al verschillende keren teruggeroepen naar de boot maar we bleven nieuwe dieren tegenkomen. Uiteraard wees onze vogelaar ons ook nog op de voorbij vliegende Arctic Sterns, Antarctic Stern en Snow Petrols. Nadat we een bultrug walvis spotte werd het echt tijd om naar het wachtende ontbijt op het schip te gaan.

Na het ontbijt en voor onze volgende stop kregen we de meest interessante lezing van de trip. Green Antarctica, over alle mossen, schimmels en bacterien die op Antarctica leven, klonk niet als een feest in de oren, maar Michael (Birdman) wist er toch wat interessants van te maken. In de middag stond een bezoek aan een onderzoeksbasis op de planning. Van de tientallen bewoonde research stations op Antarctica stopte onze boot uitgerekend bij de Ukrainische basis. Ja die Ukrainische basis heb ik al eerder genoemd in een van mijn blogs. De heren op deze basis doen niet alleen uitgebreid onderzoek naar het gat in de ozonlaag, maar hebben officieel de meest zuidelijke bar ter wereld en brouwen ook hun eigen vodka (Link Akademik Vernadski). Je kan je voorstellen dat dit een erg gezellig bezoek werd (Link Bar en Muziek). Terug op het schip gingen we BBQ in de sneeuw. De expeditiecrew had de Ukrainische staf uitgenodigd voor de BBQ en zij lieten uiteraard geen gelegenheid voorbij gaan om samen met hun landgenoot Kapitein Alexi een schip vol vrouwen te bezoeken. Om een lang verhaal kort te maken het eindigde met een geweldig feest in de Panorama Lounge, waarbij volop gedanst werd met uitzicht op ijsbergen en de Ukrainische basis. De onderzoekers bleken zelfs verborgen ‘ talenten’ te hebben en besloten live voor ons te zingen (in het Ukrainisch uiteraard). Tegen het einde van de ochtend besloten we toch maar te gaan slapen, de zon was nog steeds niet verdwenen, de bar was dicht (en de tap-rekening hoog).

Polar Plonge (19-01-10)

Een zware ochtend, dat zeker. Gelukkig zat het weer mee en was er bijna geen wind waardoor het schip vrijwel stil lag. Hierdoor was het voor ons fysisch mogelijk om net voordat het ontbijt werd opgeruimd nog snel een hotdog mee te pikken en een glas drinken achterover te slaan. Daarna meteen de Zodiac in om rond te varen in wat ook wel het ijsbergenkerkhof wordt genoemd. Een baai waarin stroming de ijsbergen naar binnen schuift, maar waar ze eigenlijk niet meer wegkunnen. Hier ontzettend mooie ‘ijssculpturen’ gezien en een aantal zeehonden (waaronder weer een luipaardzeehond). Terug op het schip even op bed gaan zitten om twee uur later wakker te schrikken van de aankondiging van Lunch. Even snel wat naar binnen gewerkt en toen weer een uurtje de ogen gesloten totdat we aan zouden komen bij Port Lockroy. Deze Unieke Britse basis heeft het enige postkantoor op Antarctica en wordt op het moment volledig gerund door vrouwen. Uiteraard hier een paar kaarten naar mezelf op de bus gedaan waarna we de pinguin kolonie op hetzelfde eiland bekeken. Normaal gesproken is er een 5 meter regel waarbij je niet dichter bij een pinguin mag komen (tenzij ze naar jou komen), maar dat is op deze basis onmogelijk. De pinguins hebben namelijk op allerlei plaatsen hun nesten geplaatst, waaronder een midden voor de ingang van het postkantoor (Link Pinguin Pooper). Gelukkig blijkt uit onderzoek dat de pinguins op eilanden waar mensen komen het beter doen dan eilanden waar mensen niet (mogen) komen. Dit komt waarschijnlijk doordat de Homo Sapiens met hun laarzen en felgele Parka’s ervoor zorgen dat de natuurlijke vijanden van de pinguins worden afgeschrikt.

’s Middags was het tijd voor weer een leuke activiteit. Een duik in het water van Antarctica, heel erg koud, en dan bedoel ik HEEL ERG KOUD. De watertemperatuur is ongeveer 3 ˚C ten opzichte van wedstrijdzwemwater van 27˚C. Je krijgt een riem om zodat ze je uit het water kunnen tillen, de dokter staat klaar (er staat zelfs een defibrilator klaar voor als je hard zou stoppen) en zogauw je uit het water komt krijg je een handdoek en een glas rum. De bedoeling was om het water in te springen en eruit te komen, maar ik moest natuurlijk een stuk zwemmen. Het water induiken, naar de reddingsboot zwemmen, daar een high five geven aan de crew en terug zwemmen. Op het moment dat je dan uit het water wil klimmen heb je echt de hand van de crew nodig, al je spieren zijn verklamd van de kou en je krijgt jezelf het water niet uit. En dat je dan rum drinkt proef je niet, het had net zogoed kattepis kunnen zijn. Na ongeveer 10 minuten begin je je tenen weer te voelen en komt het leven langzaam weer in je terug. Daarna voel je je uiteraard helemaal super en was het allemaal de moeite waard (Link Polar Plonge Dyon). Nog een speciale vermelding voor Patrick, hij zwom niet een, maar twee keer naar de reddingsboot (Link Polar Plonge Patrick)

Last Day of Landings

De laatste dag waarop we het schip zouden verlaten. Nee nog niet de laatste dag van onze trip, we moesten nog terug over de Drake Passage, maar daar willen we nog niet aan denken. Zoals begrijpelijk besloten we na de Polar Plonge weer het een en ander aan rum en wijn weg te werken en was het gisteren weer laat. Ondertussen zijn we gelukkig gewend aan meerdere korte slaapmomenten in plaats van een lange. Ook deze nacht was weer erg kort, daar we al om 5.30 gewekt werden voor onze laatste landing op Cuverville Island. Op dit eiland nestelen duizenden Gentoo Pinguins en dat ruik je goed. Wat een lucht produceren die pinguins (Link Poependschieter), tip voor de volgende keer, ga altijd voor de wind staan. Ja dan ruiken zij jou, maar jij hen niet! Op het eiland hebben we ook onze eerst ‘kill’ gezien. Een aantal Skua’s (vogels) gingen op jacht naar een Pinguin jong en wisten er eentje los te worstelen uit zijn nest, waarna ze deze al vechtend verscheurden en opaten. Niet het meest frisse om te zien, maar goed, het blijft de natuur.

Tussen ontbijt en lunch moesten we een afstand van ongeveer 30 knopen afleggen. Dit duurde iets langer dan verwacht omdat we onderweg 2 bultrug walvissen tegen kwamen. De kapitein besloot de motoren van het schip uit te zetten en te kijken wat deze walvissen zouden doen. Ze bleven eerst op een afstandje van het schip, maar werden erg nieuwschierig en kwamen steeds dichterbij. Na een minuut of 10 waren ze met het schip (en de passagiers) aan het spelen. Ze kwamen aan de ene kant van het schip boven, zwommen er onder door en gingen dan aan de andere kant kijken. Uiteraard renden wij als passagiers van links naar rechts op het schip om zoveel mogelijk van ze te kunnen zien. Voor degenen onder de lezers die het tot hier hebben volgehouden; een beloning. De volgende twee filmpjes zijn voor mij de leukste van de hele trip. Eerst zien we aan de ene kant van het schip een Bultrug naar het schip zwaaien (Link Zwaaiende Bultrug) waarna hij aan de andere kant van het schip nog eens flink ademhaalt en er vandoor gaat (Link Afscheid Bultrug).

Drake Passage Part II

De laatste keer dat we het schip zouden verlaten zou een Zodiac trip zijn naar de ‘Melchior Islands’. We zagen 4 verschillende soorten zeehonden en we zagen een grote ijsberg kantelen. Aan de andere kant van de Melchior Islands begon de Drake Passage en Alex onze Zodiac driver wilde ons daar al even van laten genieten. We werden flink op en neer geschud door de hoge golven, maar wisten wel meteen wat ons te wachten zou staan zogauw het schip haar anker zou ophalen. Na het avond eten snel weer de zeeziek medicijnen genomen en ons voorbereid op 2 dagen flink schudden. Het weer was in het begin goed, maar zou volgens de voorspellingen steeds zwaarder worden. De wind zou toenemen en draaien naarmate de reis vorderden. Dit zou uitlopen tot een windkracht van 68 knopen en golven van wel tien meter hoog. De laatste twee dagen stonden voor de rest in het teken van foto’s sorteren, blogs typen, films kijken, nog een aantal lezingen meepikken en uiteraard voor de laatste keren superluxe eten. Dit alles uiteraard alleen voor de mensen die niet (zee)hondsberoerd de hele dag in bed bleven.

The End

Na twee weken Antarctica kwam ik op 23 januari 2010 weer terug in de bewoonde wereld en kon ik eindelijk weer op onbesneeuwde niet bewegende bodem staan. Ik kijk nu al uit naar slapen op een bed waar je je niet hoeft vast te houden of vast te binden (de bedden hadden een veiligheidsgordel). Dezelfde dag vlieg ik door naar Buenos Aires om me daar weer bij Marloes te voegen zodat we naar Villamontes kunnen gaan. Het verkennen van dit stukje aarde zal ik nooit meer vergeten. Het was een ongelofelijke trip waar ik heel erg van genoten heb. Ik hoop dat jullie ook hebben kunnen genieten van de verhalen, de foto’s en natuurlijk de filmpjes.