Aangezien we genoeg tijd willen overhouden voor met name Colombia (iedereen die we spreken is er zo enthousiast over en ze zeggen allemaal dat het veilig is!!) zijn we behoorlijk snel door Peru gegaan. Peru is zeker een mooi land, maar je merkt toch ook wel dat het heel anders is dan Bolivia. Het toerisme is veel verder ontwikkeld en mensen zijn hier dan ook meer ingesteld op toeristen. Soms is dit wel jammer, want mensen zien je vooral als inkomstenbron en zijn niet echt geïnteresseerd. Zodra we de echt toeristische route een beetje verlaten merken we dat het toch leuker wordt. De tocht in de vrachtwagen in Cobanaconde was bijvoorbeeld echt geweldig, er werden zelfs foto´s van ons gemaakt en de locals vonden het zo leuk om gringo´s te ontmoeten die ook echt Spaanse praten! Jammer genoeg reizen we toch wel snel en is er niet altijd tijd om deze minder toeristische plekjes op te zoeken, maar natuurlijk proberen we het wel!

(more…)

In de afgelopen weken hebben we heel wat Inka ruines gezien in Zuid Amerika. Machu Picchu is natuurlijk een van de grootste trekpleisters van Peru, maar na ons bezoek daar kwamen we erachter dat Peru meer te bieden heeft.

(more…)

Chau, Chau Bolivia!!

Na 19 maanden geleden voor het eerst in Bolivia te zijn aangekomen was het nu toch echt tijd om afscheid te nemen van Bolivia. Voordat we de grens overgingen hebben we eerst nog een interessante busrit gemaakt.

(more…)

Aangezien jullie het blijkbaar zo leuk vinden om ons met kids te zien, hier een stukje over ons bezoek aan de witte stad Sucre, met kids.

Onze reis begon natuurlijk met de laatste keer ¨chau¨ zeggen aan iedereen in Villa Montes en Villa Montes zelf. Wat raar was dat! Hierna konden we op pad, maar dan wel met een extra pakket van 40 kilo. In onze tijd hier hebben we zoveel spulletjes verzameld dat we toch maar wat spullen terug wilden sturen naar Nederland. Met het pakket boven op de bus konden we vertrekken, op naar Sucre!!
(more…)

Wat een stad is dat, Buenos Aires (BA) is gigantisch. Met meer inwoners dan Nederland lijkt elke wijk wel een stad op zich. Je kan BA een paar dagen bezoeken, maar je kan ook maanden blijven en nog steeds niet alles gezien hebben. Het leuke van BA is wel dat je als toerist op kan gaan in de populatie. Er zijn meer blanke en lange mensen waardoor je minder opvalt. Marloes is in de paar weken die ze in BA zat verschillende keren aangesproken alsof ze een lokale bewoonster was. Volg de link om meer over haar avonturen te lezen. Over Dyon´s Avonturen bij de tandarts en filmpjes van Antarctica ga naar zijn blog

(more…)

Jeetje ik ben echt trots op mezelf. Ik heb het voor elkaar gekregen om zonder hulp van anderen foto´s online te zetten. Oké Dyon (en waarschijnlijk heel veel anderen) ik weet dat het voor jou appeltje eitje is, maar voor mij dus niet. Toch wel goed zeg zo alleen reizen, zie je toch ook wel dat je heel wat kan in je uppie Hopelijk kunnen jullie mijn werk waarderen en eventjes naar de foto´s kijken. Ga naar het fotoalbum en hier vind je foto´s van Ushuaia, Uruguay en Buenos Aires. Dan ga ik nu, na zo´n 2 uur in een internetcafé, nog eventjes genieten van het lekkere weer hier in BA!

Inmiddels ben ik al weer zo´n 2 weken in mijn eentje Buenos Aires en omgeving aan het verkennen. Op mijn eigen blog kan je verschillende verhalen lezen over mijn tijd hier. Dyon zit nog altijd in Antarctica. Als alles goed gaat komt hij aanstaande zaterdag aan in Ushuaia. Hij heeft dan ´s avonds samen met Katy een vlucht naar Buenos Aires. Aangezien hij niet kan internetten/ bellen zullen we tot dan moeten wachten voor verhalen en foto´s. Ik ben in ieder geval benieuwd!

Om te beginnen willen we iedereen een voorspoedig nieuwjaar wensen. Dat alle nieuwe plannen en voornemens in dit jaar maar mooi uitgevoerd zullen worden.

Marloes en ik hebben dit jaar nieuwjaar gevierd in de meest zuidelijk stad ter wereld. Helaas hebben we dit niet gedaan in de meest zuidelijke bar ter wereld, deze ligt namelijk op een ukraïnisch onderzoekcentrum op Antarctica. Ushuaia wat op Vuureiland ligt, ligt vlakbij een groot nationaal park en de flora en fauna hier is bijzonder groot. Het mooiste zijn wel de pinguins die op een eiland in het Beagle kanaal leven. Marloes heeft een tour gedaan waarbij je op dit eiland tussen de pinguins kan lopen. Hiervan heeft ze een hoop leuke foto´s en als het lukt komen deze natuurlijk ook online. Ik heb deze tour niet gedaan, en nu komt het, omdat ik heb besloten naar Antarctica te gaan. Via het hostel kwam ik bij een last-minute aanbieding voor een reis van twee weken naar Antarctica. In deze twee weken ga ik, samen Katy (nog steeds dezelfde Australische, David (een ander australiër) en Patrick (een zwitser), pinguins kijken, walvissen zien, hiken op het vaste land van Antarctica en een borrel drinken als we de zuidelijke poolcirkel over varen. Morgen middag vertrekt mijn boot en ben ik dus twee weken onbereikbaar. In de tijd dat ik ga genieten van al de natuur in Antarctica is Marloes ondertussen al vertrokken naar Buenos Aires waar zij twee weken de tijd neemt om daar van alle cultuur te genieten. Uiteraard houdt ze jullie daarvan op de hoogte via haar blog. Wanneer ik terugkom in de bewoonde wereld hoop ik in het bezit te zijn van de mooiste foto´s en video´s van Antarctica en komen die uiteraard ook online. Nu op zijn blog wat foto´s van het tijdverblijf in Ushuaia in afwachting van de Antarctica tour.

Eind januari zal ik me bij Marloes voegen in Buenos Aires van waar uit we terug zullen gaan naar Villamontes. In februari beginnen namelijk de scholen weer, is onze ´vakantie´ voorbij en gaan we weer hard aan het werk.

Onze kerst dit jaar was nog eens andere koek. Met een zwaarbepakte rugzak bergop en bergaf wandelen over zandpaden, grindpaden, klimmend over grote rotsen of zelfs zonder pad door de bossen. Op mijn blog vind je een dagboek van wat we dag tot dag gedaan hebben in het natuurpark Torres Del Païne. Zoals verwacht natuurlijk veel gelopen! Onze eerste dag in het park was kerstmis en het was dan ook erg leuk om in plaats van Hola, Hi, Sjalom of Buenos Dias, Feliz Navidad te zeggen tegen alle mensen die je tegenkwam. Het kerstgevoel zat er toch wel een beetje in, zeker als je dan hikers tegen komt met een kerstmuts terwijl de zon heerlijk schijnt. Nee, we hebben geen witte kerst gehad, hoewel we wel veel sneeuw en ijs gezien hebben op geltsjers en bergtoppen.

(more…)

Op deze enorm onpersoonlijke manier willen we iedereen hele fijne kerstdagen toewensen. Naar wat ik zojuist even snel gelezen heb voor iedereen in Nederland dit jaar zelfs een witte kerst. Op deze vroege kerstochtend hebben Marloes en ik onze tassen volgepakt. We gaan de komende vijf dagen namelijk trekken en kamperen in het natuurgebied ´Torres del Paine´.  We hebben een tent gehuurd, alle warme kleren bij elkaar gezocht (ook hier kan het sneeuwen), een hele berg aan energierepen gekocht en zijn er klaar voor om vijf dagen uit de samenleving te verdwijnen. Zogauw we terug komen vertrekken we naar Ushuaia, het zuidelijkste puntje van de wereld. Hier gaan we dit jaar nieuwjaar vieren en zullen we als het goed is de tijd hebben om wat persoonlijkere nieuwjaarsgroeten uit te doen gaan. Voor nu zal iedereen het moeten doen met een hele dikke warme knuffel vanuit deze kant van de wereldbol! ¡Feliz Navidad!

Dyon en Marloes

P.S. Geef deze knuffel gerust door aan mensen die hem niet gelezen hebben

Na de avonturen in Bariloche werd het tijd voor het echte werk. We gingen op weg naar El Chalten waar de hellingen van de Fitz Roy op ons wachtte. El Chalten is de bergtocht hoofdstad van Argentinie. Met bergen, uitzichten, gletsjers en meren was hier enorm veel te zien. Na 2 busreizen van opeenvolgend 12 en 27 uur kwamen we om 6 uur s ochtends aan in El Chalten. We konden pas na 12.00 uur inchecken en er zat dus niets anders op dan wachten. Tenminste dat was ons plan totdat we een Israelier (Oded), een Australische (Katy) en een Engelsman (David) tegen kwamen.

(more…)

Schrik niet, niets aan de hand!

De bovenstaande uitspraak kwam van een Ierse jongen toen we na 4 dagen Bariloche gingen verlaten. Laten we het erop houden dat we in Bariloche niet gedaan hebben wat we verwachtte. Bariloche is een stad in Argentinië, in het merendistrict. Gigantisch mooie meren en uiteraard de nodige bergen op de achtergrond. In de winter kun je hier heel mooi skieën, in de zomer is het schitterend om te hiken, raften, paragliden, paardrijden en nog veel meer. Verder staat het bekend om haar heerlijke chocolade. Je hoord het, we hadden hier heel wat kunnen doen.

Geweldige stad, chocolade en zo´n uitzicht.

(more…)

De Zeeuwse Chileense Kust,

Nadat Anton en Gerda dan eindelijk konden vertrekken na een vertraging van zo´n 10 uur gingen Dyon en ik weer verder met zijn twee´tjes. Valparaíso stond op het programma. Dit is een havenplaats aan de kust van Chili in de buurt van Santiago. Het is een mooie plaats en waar de kleurrijke huisjes tegen de bergen zijn opgebouwd. Naast Valparaíso ligt Viña del Mar, een van de grootste badplaatsen van Chile. Een groot cruiseschip (3000 ´bewoners´) deed net het stadje aan waardoor het plotseling een oord voor 65+´ers uit Amerika leek.

Uiteraard vindt je meer foto´s in ons fotoalbum

Vanuit Valparaíso stond er weer een lange busreis op de planning, zo´n 18 naar Puerto Montt. In deze stad bleek niet zo veel te doen te zijn, dus we zijn meteen doorgereisd naar het eiland Chiloe. Ondanks dat ik Ierland niet ken, is het landschap van dit eiland in mijn gedachten hetzelfde als Ierland. Ik dacht constant een hobbit/teletubbie achter een heuveltje vandaan te zien komen. Op dit mooie groene, golvende eiland zijn we naar verschillende kerkjes gaan kijken. Hiervoor gingen we met leuke veerpontjes van het ene naar het andere eiland.

Uiteraard vindt je meer foto´s in ons fotoalbum

Op dit moment zitten we in Puerto Varas. Hier liggen twee grote vulkanen aan een heel groot meer. Helaas zit het weer niet echt mee, dus de vulkanen zijn door alle bewolking nog niet echt zichtbaar. Wat dat betreft zijn we toch ook al wel achter de nadelen van naar het zuiden toe reizen, het wordt steeds kouder en grijzer… ja het voelt echt weer als in Nederland zijn. Gelukkig gaan we wel hele mooie plekken opzoeken die het hopelijk de moeite waard maken!

Vanuit het vliegveld van Santiago in Chile een kort laatste berichtje samen met ons pap en mam. Na 4 weken samen reizen door Bolivia, Argentinië en een stukje Chile zit de reis er voor hen alweer op. Ze zullen veel foto´s en verhalen mee naar Nederland nemen en hebben ook de nodige souvenirs bij. Daar waar ze met 4 koffers kwamen gaan ze nog steeds met 2 volle weer terug naar Nederland (Mams heeft zich vooral uitgeleefd in Bolivia waar ze vele stukken van de typisch gekleurde boliviaanse stoffen heeft gevonden.)

Afscheid nemen is altijd lastig, maar we hebben een enorme leuke tijd gehad waardoor dat toch ook makkelijker wordt. Daar waar voor papa en mama dinsdag de gewone werkweek alweer begint reizen Marloes en ik nog even door. Met zijn tweeën reizen we door naar het zuiden van Chile en gaan dan de grens met Argentinië weer over. Hier blijven we nog tot ongeveer eind januari. In Februari beginnen de scholen weer na de zomervakantie en kunnen wij in Bolivia weer aan de slag.

We hebben genoten!

Groetjes uit Chile! Dyon, Marloes, Anton en Gerda

Voordat we Argentinië zouden verlaten om het Chileense land te gaan verkennen zijn we nog gestopt in een pittoresk klein skidorpje genaamd Uspallata. Dit bleek een goede keus te zijn. Het winterseizoen is voorbij, maar de omgeving is in de zomer het gebied voor bergbeklimmers, dus hier ook het begin van het hoogseizoen en dus wat hogere prijzen. Omdat zoeken met alle tassen en ons pap en mam af en toe lang duurt besloten we ze (pap, mam en de tassen :D) bij een restaurantje achter te laten met een grote kop koffie en gingen Marloes en ik op zoek. Na alle hostels en goedkope hotels bezocht te hebben waren we eigenlijk nog niet helemaal tevreden. Uiteindelijk aangeklopt bij het duurste hotel van het dorp. Waarschijnlijk te duur dachten we, maar toch even proberen. Bleken ze inderdaad duur te zijn, maar we mochten de 4e nacht gratis blijven waardoor de kosten lager waren dan sommige hostels. Doorzoeken blijkt maar weer te lonen!! Snel pap en mam opgepikt, mam was helemaal blij met de luxe badkamers, en wederom een flinke steak gegeten.

(more…)

Na de avonturen in Salta stond de wijnstreek Mendoza op de planning. Het bleek erg moeilijk te zijn om een fatsoenlijk hostel of hotel te vinden, het hoogseizoen was aangebroken en alles zat vol. Uiteindelijk zijn we terecht gekomen bij een soort hotel waar ze geen kamers maar appartementen verhuurden. Met zijn vieren een appartement gehuurd met keuken en kabelTV. Na de zoektocht dus een avondje lekker zelf koken en even een filmje mee pikken. Marloes en ik moesten wel even wennen aan reclame pauzes. Dat was toch al ruim 10 maanden geleden, want als je zelf een filmpje opzet komt die niet voorbij.

In en rondom Mendoza liggen zoveel wijngaarden dat je er heel makkelijk een aantal kan bezoeken op een dag. Als echte Hollanders besloten we dat te doen op de fiets. We hebben uiteindelijk fietsen gehuurd bij Mr Hugo, vonden we wel toepasselijk. Deze uiterst vriendelijke man (Hugo) legde ons uit waar we heen konden en wat we op deze verschillende lokaties konden. We besloten eerst 9km bergop te fietsen zodat we na de verschilende wijngaarden (en dus verschillende rondes wijnproeven) alleen nog maar bergaf hoefden te fietsen. Na een aantal wijngaarden en een olijfolie fabriek (waar we heerlijke olijven hebben gegeten) kwamen we bij een plaats waar ze chocolade en likeur combineerden. Nadat we ook hier het een en ander geproefd hadden kwamen we vermoeid maar voldaan weer bij Mr Hugo.

 
Meer foto´s in het fotoalbum

´s Avonds zijn we nog gaan uiteten bij een mexicaans restaurant. Grote steaks blijven ontzettend lekker, maar wat een heerlijke afwisseling waren deze met bonen gevulde gerechten. Maar goed dat we de volgende dag weer een rustdag hadden en niet 20 uur in een bus hoefden te zitten!

Na een 18 uur durende busrit zijn we aangekomen in Mendoza. Tijd om dus even een terugblik te geven over de week die we in en rondom Salta hebben doorgebracht. In Salta hebben we vooral genoten van de luxe. Het was voor Marloes en mij weer de eerste keer sinds maanden in een grote stad en ons pap en mam konden na de Salar de Uyuni ook wel een kamer met groot bed en airconditioning gebruiken.

(more…)

Wederom een aantal berichtjes, deze keer uit Argentinië. Op de blog van Marloes vind je een terugblik naar haar verjaardag en de finale van onze visumproblemen. Mijn blog is voor de gelegenheid veranderd in een blog voor ons pap en mam. Antonengerdaopreis.nl! Hieronder vind je een kort stukje en foto´s over de tour die we gemaakt hebben door de hoogste en grootste zoutvlakten ter wereld.

Onze 4 daagse tour begon in Tupiza en eindigde de eerste nacht in San Antonio. In deze gemeenschap zouden we de eerste nacht doorbrengen. Dit was wel even schrikken voor ons pap en mam. Op stenen bedden in een lemen hutje in het midden van bergen met buiten een kudde lama´s die wachtte tot ze ´s ochtends met de herders mee mochten. In combinatie met de hoogte, ruim 4200 meter, werd dit voor ons pap en mam een vreselijke nacht. Gelukkig maken alle schoonheid en schitterende uitzichten die je de volgende dag ziet deze nacht weer goed en kijken ze achteraf wel terug op een mooie ervaring.

Bergwanden in verschillende kleuren, vulkanen, rotsen, meren in alle kleuren van de regenboog, je weet gewoon niet waar je moet kijken, zo mooi is het allemaal. Uiteraard kom je veel verschillende dieren tegen die op deze hoogte leven. We hebben honderden flamingo´s gezien van dichtbij, maar ook vossen, een soort groene konijnen (Vizcachas), lama´s en lamaachtigen (Alpacas en Vicuñas). We aten heerlijk en sliepen ook een stuk beter de volgende nacht.

De laatste nacht sliepen we aan de grens van de zoutvlakten in een hotel dat helemaal van zout was gemaakt, muren, vloer, bedden, kast, tafels en stoelen, alles bestond uit blokken zout. Dit zou ook het thema zijn van de laatste dag, wat een verblindende schoonheid op deze zoutvlakten. In de verste verte is alles wit. Op de zoutvlakten hebben we veel leuke foto´s gemaakt en uiteraard alle te bezoeken plekken uitgebreid vastgelegd. Afsluitend aan onze tour was de weg terug naar Tupiza. Een lange maar wederom mooie rit. Eindelijk in Tupiza aangekomen konde we een lekkere warme douche nemen en vielen we als blokken in slaap. De volgende ochtend vertrokken we naar Salta in Argentinië, op naar nieuwe avonturen.

Na ons waterige avontuur bij de watervallen van Iguaçu gingen we op weg naar de Pantanal. Dit is ´s werelds grootste moerasland gebied en staat ook op de werelderfgoed lijst van UNESCO. Doordat we in het droge seizoen kwamen en dit ook nog eens droger was dan normaal hebben we niet veel moeras gezien. De droogte betekende wel dat alle dieren op zoek moesten naar water, waardoor ze makkelijker en van dichterbij te spotten waren. Onze eerste stop in de Pantanal werd het dorpje Bonito (wat ´mooi´ betekend in het Portugees). Hier hebben we een grot bezocht met fel blauw water en zijn we daarna gaan zwemmen in een rivier met heel erg veel vissen. De Pilcomayo, waar we bij wonen in Bolivia heeft ook wel veel vissen, maar deze rivier was zo helder en zo rustig dat je meters ver kon kijken en tussen de vissen door kon zwemmen. Het meest indrukwekkende hier was wel een grote school Dorado´s, grote vleesetende vissen. Echt lekker zijn ze niet, maar het is een van de grootste vissen in de rivier, dus er eentje vangen of erlangs zwemmen is wel gaaf. De foto´s van deze stop in Bonito vind je in het ons fotoalbum bij Bonito, Brasil.
 

Het tweede gedeelte van ons bezoek aan de Pantanal hebben we doorgebracht in de Pousada Santa Clara, later ook omgedoopt tot Mosquito Ville vanwege de muggen die overal doorheenstaken en je nergens met rust lieten (Vergeet nooit je DEET). Santa Clara was een grote boerderij met een zwembad, vele hangmatten en overal vogels. Alleen op de boerderij in de hangmat liggen was al een genot, omdat het echt in ´the middle of nowhere´ lag. De vogels waren vrij om te komen of te gaan, dus zekerheid dat je ze tegenkwam was er niet. Van grote Ooievaars tot kleine papagaaitjes en een Arend, en van grote Ara´s tot een Toucan die stukjes appel uit je hand at, het vloog er allemaal rond. Met name een hele grote boom, die als vruchtjes kleine besjes had, was heel populair. En dit allemaal al voordat we ook maar een tocht hadden gemaakt. Overdag, midden in de nacht, met een jeep, met de boot, te voet en Marloes zelfs te paard hebben we de Pantanal verkend en zijn we vele mooie dieren tegengekomen. Na de boottocht was er nog de optie om te zwemmen tussen de pirañas en de kaaimannen. Altijd in voor een frisse duik natuurlijk, dus wij hup dat water in. Dan zie je kaaimannen het water in duiken, of een setje ogen over het water drijven en dan bedenk je, ¨waar ben ik mee bezig!!¨. Als je daarna dan kneepjes in je vel voelt ben je erg snel op de kant, geloof dat maar. Blijken er ook kleine visjes te zitten die happen naar muggenbulten, en owja die hadden we ook. Toch maar niet nog eens dat water in…
 

Het is allemaal wat minder dicht begroeid dan in de amazone (zoals we in Suriname gezien hadden) waardoor je bijvoorbeeld apen heel goed kon spotten. Ook hebben we een reuzenmiereneter gezien, zijn we een armadillo en capybara´s (grootste knaagdier ter wereld) tegengekomen en hebben we een grote variëteit aan leguanen, kaaimannen en nog veel meer vogels gezien. Op de laatste dag in de Pantanal hebben we nog pirañas gevist en gegeten, zeker interessant als je de Kaaimannen erbij telt die telkens je piraña wil opeten. Voor foto´s zie ons fotoalbum. Zonder kleerscheuren hebben we uiteindelijk de Pantanal verlaten om met de Death Train naar onze volgende bestemming te gaan.
Veelbelovend…. zie Dyon´s blog