Carnaval in Bolivia was echt heel gaaf. Het is bijna niet uit te leggen wat we allemaal hebben uitgespookt. Voor de verhalen en foto´s van de zaterdag verwijs ik jullie gewoon door naar het Fotoalbum en naar Marloes der Blog. Hier heeft ze het een en ander verteld over de dansbelevenissen. De optocht begon ergens op zaterdagochtend, wij begonnen om 19.00 uur. We hebben gedanst tot iets na middernacht, nog wat rondgekeken en biertje gedronken en toen om 3.00 uur naar bed gegaan, of ja, in je slaapzak op een houten vloer liggen.

Ik ben om half zeven weer opgestaan en de optocht weer gaan kijken…. die nog steeds aan de gang was…..Op zondagochtend rond half negen kwam de laatste groep voorbij, waarna vuilniswagens alle rommel meenamen en om 9.00 uur begon de volgende optocht weer. Ik had deze ochtend een aantal nieuwe vrienden gemaakt, die al de hele nacht en tot de volgende nacht de optochten bleven kijken en vele biertjes bleven drinken. Uiteraard heb ik daar volop aan meegedaan. Deze Bolivianen hadden geen hotel of hostel nodig, gewoon op die tribune blijven zitten tot je omvalt…

Verder vind je in het fotoalbum nog foto´s van Spaanse lessen en een muziek museum, deze horen bij het nieuwe verhaal op Dyon´s Blog. Voor diegene die het nog willen zien, ik heb in het fotoalbum helemaal onderaan nog foto´s toegevoegd van de verschillende afscheidsfeesten die we gegeven hebben. Ik had helaas geen foto´s van iedereen en de foto´s die er staan zijn niet van iedereen even charmant. Maar daar kan natuurlijk niemand zich druk om maken.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

 

Dit is voorlopig ons laatste berichtje uit La Paz. Vanavond vertrekken we naar Villamontes waar het echte werk gaat beginnen.

We houden je op de hoogte! Hasta Luego

Oefenen, oefenen en nog eens oefenen

In deze blog ga ik proberen uit te leggen wat Marloes en ik zoal doen hier in La Paz. Ik begrijp dat het lastig is om het leven in Bolivia te bevatten vanuit het bevriezende Nederland: Uit alle verhalen die je leest lijkt het wel alsof we alleen maar lol maken, maar daar komt meer bij kijken!

We hebben natuurlijk superveel lol, elk weekend beleven we weer opnieuw een waanzinnig weekend, maar ookdoordeweeks beleven we vanalles en zijn we druk bezig. De wekker gaat voor ons elke dag om iets over zeven. Uitslapen zit er hier doordeweeks niet echt bij. Lekker douchen, samen ontbijten en naar school toe, om half negen beginnen de lessen. We hadden de eerste 4 weken les van Vania, van 08.30 tot 10.30 Ze is een hele fanatiek goede lerares die veel met werkvormen en dergelijke bezig was. Helaas heeft ze vanaf deze week een andere baan en gaan we nu verder met (Don) Julio, een wat oudere man met wie we vooral veel gaan praten. Na deze les een half uurtje pauze en van 11.00 tot 13.00 lessen met Erick. Hier werken we vooral aan gramatica. Om één uur zoeken we wat mensen om ons heen (Inge, Jolanda, Rik of wie er dan ook honger heeft) en gaan we samen een Almuerzo eten (In mijn blog (Dyon) heb ik al uitgelegd wat dat precies inhoudt. Na het eten gaan we wat wandelen door de stad, op zoek naar een winkeltje voor eventuele benodigdheden (de laatste tijd vooral voor carnaval), we spelen een potje Cabo (kaartspel) en gaan even langs de winkel. Hier halen we dan wat broodjes of soep voor ´s avonds. Dit is allemaal leuk, maar het moet ook, want dit is ondertussen allemaal oefenen en Spaans praten met de locals. Om een uur of zes eten we soep en een broodje en ´s avonds is het tijd voor huiswerk. Hier zijn we ook ongeveer 1,5 uur mee bezig. Alleen is het sinds we besloten hebben mee te doen met carnaval ook zo dat we ´s avonds vanaf een uur of half 8 verzamelen om te oefenen met dansen (en indirect, omdat we tussen de Bolivianen zitten, ook oefenen in het Spaans praten). Huiswerk gaat dus soms iets minder goed dan we eigenlijk zouden willen en we gaan soms sneller dan we eigenlijk bij kunnen houden.

Vrijdag hebben we ook nog iets anders geoefend. In Marloes haar blog heeft ze al uitgelegd dat we naar een zegening gingen om geluk te vragen bij de maagd van Oruru. Nu bleek dat we hier een complete rozenkrans gingen bidden, in het Spaans welteverstaan!!! (De rozenkrans is een gebedssnoer ( met 15 grote en 150 kleine kralen), dat wordt gebruikt voor het rozenkransgebed. Dit bestaat uit 150 maal (15 x 10) het Wees Gegroet, afgewisseld, na ieder ´tientje´, met een onze Vader. Ik ben nu eenmaal acoliet!) Een hele leuke avond gehad en hopelijk zal het ons veel geluk brengen. Wat marloes zaterdag allemaal gekocht heeft voor de carnaval verteld ze nog wel op haar blog (incl. foto´s).

Zondag was de dag dat we gingen oefenen in Oruru, de Carnavalsstad van Bolivia. Met zijn vieren in onze spijkerbroek naar Oruru, bleek dat iedereen allemaal speciale kleding bij had (en ons maar vertellen dat een spijkerbroek met wit shirt voldoende was, want we gingen alleen de optocht een keertje lopen). Wel leuk om te merken dat we ondanks dat we niet spectaculair gekleed waren we toch een hit waren in de 5 uur durende dans door de stad (¡vermoeiend!). Ik heb zelden zoveel vrouwen om ´besos´ horen roepen, wel goed voor je ego Ik zou de stad Oruru een beetje vergelijken met het formule 1 circuit van Monaco. Eens per jaar wordt daar de stad compleet omgebouwd tot een ´veilig´ circuit. Oruru wordt een keer per jaar ook volledig omgebouwd, er zitten gewoon standaard gaten in de weg voor tribunes, dranghekken en verkoophokjes. Er wordt een pad van vijf kilometer door de stad gelegd waar gedanst kan worden en tijdens deze oefenronde zaten al die tribunes al stampvol.

Hoe dat volgende week zal gaan verlopen….we houden je op de hoogte

Camino del Muerte (Death Road)

We hebben van het weekend even een lekker stukje gefietst:
De ´Death Road´ heet zo omdat het de gevaarlijkste route van de wereld is. Hij werd door gevangenen uit Paraguay gebouwd in 1930. Sinds 2006 is er een nieuwe weg gemaakt waar al het verkeer langs gaat, maar daarvoor was ´El Camino de las Yungas´ zoals hij officieel heet, de enige manier om van La Paz naar Coroico te komen. Het grootste gedeelte van de weg is niet breder dan 3.20 meter, diepe afgronden en geen vangrails. Bovendien ook veel mist en modderige ondergrond. Hier moesten dus grote vrachtwagens met boomstammen elkaar passeren. Er zijn verscheidene vrachtwagens, bussen en auto´s naar beneden gevallen. De schatting is dat er 200 tot 300 mensen verongelukten per jaar. In 1983 is er een bus in de canyon gevallen en daarbij zijn meer dan 100 passagiers verongelukt. Sinds de jaren ´90 is deze route populair geworden onder de toeristen. De belangrijkste redenen zijn natuurlijk de kick, 64 km lang afdalen en de spectaculaire omgeving.  Toch is de route nog steeds gevaarlijker, sinds 1998 zijn er toch nog 13 fietsers omgekomen.

Snel, gevaarlijk en een super uitzicht, het was echt gaaf. Tussendoor als echte diehards nog 8 kilometer omhoog gefiets. Andere organisaties namen je met een busje mee, wij kregen de keus: Tuurlijk willen we dan wel fietsen. Op 4000 meter hoogte 8 kilometer bergop fietsen valt tegen, meer zal ik er niet over zeggen. Voor de echte mountainbike freaks, we hebben gekozen voor een iets duurdere en veiligere organisatie. We kregen hier superior hand-made double-suspension Canadian Rocky Mountain bikes. En daarmee kun je erg snel de berg af! Bekijk de foto´s en je ziet wat ik bedoel.

Cascades en Coroico (Watervallen in Coroico)

Nadat we in Coroico aankwamen hebben we lekker gezwommen gegeten en zijn we op tijd naar bed gegaan (we moesten al om 6.30 verzamelen om te gaan fietsen). Zondag besloten we een wandeltocht te maken langs de drie watervallen van Coroico. De eerste was leuk om te zien, maar we gingen snel verder. Bij de tweede besloten Rik en ik het wat gevaarlijker te gaan doen. We besloten helemaal langs de waterval omhoog te klimmen voor spectaculaire foto´s. Leuk, maar, toch ook wel erg gevaarlijk bleek de terugweg. We waren op slippers langs de glibberige stenen omhoog geklauterd en naar beneden bleek wat moeilijker te zijn. Gelukkig hebben we ook dit overleefd. Na wederom een wandeltocht naar de derde waterval besloten we hier heerlijk te gaan zwemmen. ERG KOUD, maar extreem mooi!

Zo Koud:
  

Afgelopen weekend was er weer een die toch de moeite waard is om over te vertellen. Eerst vrijdagavond gaan stappen in La Paz, als blanke lange mensen tussen al die kleine Bolivianen val je wel flink op en gaan ze dus de hele tijd zitten gapen… In de kroegen kun je alleen grote flessen bier kopen, tap doen ze hier niet aan. Zaterdagochtend niet meegemaakt, ergens in de middag werden we wakker. We zijn toen op zoek gegaan naar de heksenmarkt, mercado del brujas. Hier verkopen ze allerlei ´heksen´ prullaria. Het mooist om te zien waren de lama-foetussen. Deze schijnen geluk te brengen, door ze onder de deur van je nieuwe huis te begraven.

Na de heksenmarkt een wandeling gemaakt op het heetst van de dag en snel een parkje opgezocht en daar wat gezeten, gedronken en gekaart. Na een klein half uurtje kwamen er flinke boxen tevoorschijn en begonnen groepen Bolivianen dansjes te oefenen voor tijdens de carnavalsoptochten. Ook iets waar we trouwens op het moment mee bezig zijn, waarschijnlijk mogen we in Oruru meedoen met de carnavalsoptocht. We mogen dan gratis in de stad verblijven maar moeten wel meedansen in de optocht. We weten nog niet precies wat we moeten verwachten, maar zogauw ik weet of Marloes in een of ander mini-jurkje moet gaan dansen, laat ik het natuurlijk meteen aan jullie weten. Nadat we de dansende Bolivianen even hadden bekeken was het tijd om weer naar huis te gaan. Vroeg naar bed vanavond want, morgen stond een flinke hike te wachten.

Op zondagochtend zijn we vroeg opgestaan om op weg te gaan naar de tand van de duivel. Dit is een rots overblijfsel van wat eerst een vulkaan was. Het lijkt op een kies en wordt daarom hier ook wel de kies van de duivel (muela del diablo) genoemd. Het eerste stuk van de tocht maakte we met een busje waarna we aan een wandeltocht van een uur of 4 begonnen. Eenmaal aangekomen bij de ´wortel´ van de tand begon de echte hike. We hebben hier Marloes even achtergelaten (als je goed kijkt zie je haar op de foto links zitten) want het zou wel wat stijler en enger worden. Ook hier heb ik weer veel gefilmd, je hoort mijn zware ademhaling telkens op de achtergrond, maar ik heb nog steeds geen kans gezien om iets met de filmpjes te gaan doen (geen goede computer bij de hand). Ook deze houden jullie dus nog te goed! We zijn uiteindelijk tot bijna aan de hoogste top gekomen. We konden niet verder omdat we dan klimgereedschap nodig hadden. Uiteraard hier mooie foto´s en filmpjes gemaakt en even genoten van het uitzicht. Maar we moesten de hele trip nog terug maken, dus toch maar weer naar beneden. Uiteindelijk na heel veel wandelen thuisgekomen van een vermoeiende dag, maar het was zeker de moeite waard

¡Que lindo panorama!

Feria de Alasitas

Op zaterdag de 24ste januari begon in La Paz de Feria de Alasitas. Dit is een gezellige grote markt die een week per jaar in La Paz plaatsvindt. Op deze markt zijn miniatuurzaken te koop, denk aan miniatuurhuizen, auto´s, nepdiploma´s, mini-aardappelen, mini-kleding, mini-geld (euro´s, dollars en bolivianos) en alles wat je maar kan bedenken. De gedachte achter deze markt is dat je allerlei spulletjes koopt die je in werkelijkheid graag zou willen bezitten. Nadat je denkt klaar te zijn met alles dat je graag wil hebben moet je het laten zegenen door een ´Aymara priester´ (zie foto´s). Centraal bij deze festiviteit staat Ekeko, de huisgod van overvloed, die regelmatig tevreden gesteld wil worden met sigaretten, alcoholische dranken en miniatuurcadeautjes. Ekeko wordt afgebeeld als een mannetje met blosjes, een snor en brede glimlach. Jolanda heeft een ekeko gekocht die nu in het appartement staat en als tegenprestatie waakt hij over het huishouden en zorgt hij voor geluk en voorspoed en doet hij z’n best om je materiele wensen uit te laten komen. Wat wil je nog meer! Marloes kocht een paspoort met visa en vliegtickets, centen en een klein huisje in de bergen. Ik, ik heb mezelf een miniatuur Peta aangeschaft. ¿Een wat?

Peta = Kever
Eens per jaar kom je in Budel overal waar je kijkt kevers tegen. En dan bedoel ik niet kleine insectjes maar die auto´s van Volkswagen. Toen we net hier in La Paz kwamen kijken zagen we ook een aantal kevers en heb ik het spel, wat in Amerika ook wel “punch buggy” wordt genoemd, geïntroduceerd. Hierbij mag je telkens als je een kever ziet de ander tegen de schouder aan slaan. Dit was in het begin leuk, maar nu blijken er wel zo v”*^$%&s veel kevers rond te rijden dat je altijd moet opletten anders loop je de rest van de dag met van die blauwe armen rond.

Irritant Spelletje
Een paar dagen geleden kwam Rik ook nog met een nieuw spelletje. Dit bleek geen goede zet te zijn, want we verliezen continue. Het is heel simpel, daarom wil ik het toch even uitleggen:

Regel 1: Je speelt het spel als je de regels kent!
Regel 2: Je verliest als je aan het spel denkt!
Regel 3: Als je verliest laat je dit aan de mensen om je heen weten.
Zij mogen je uitlachen want je hebt verloren,
kennen ze het spel nog niet, leg dan de regels uit.

Ik heb zojuist verloren……

Valle de la Luna (Vallei van de maan)

Onze eerste zaterdag in la Paz was een erg rustige. Erg lang uitslapen, even in de zon zitten, lange diepgaande gesprekken en plots was het weer bedtijd. De zondag daarentegen werd een heel ander verhaal. Tijdens onze lamme zaterdag hadden we al besloten dat we op bezoek wilde gaan bij de Valle de la Luna. We waren langs deze vallei gekomen op weg naar de dierentuin en lazen in de Lonely Planet dat het zeker de moeite waard was. De wekker gezet, op tijd opgestaan, begint het te regenen….. Om een uur of elf toch de knoop doorgehakt en hopende dat het weer beter zou worden een Micro (soort taxibusje wat je voor 1,5 Bolivianos (0,15 euro) rondbrengt) aangehouden en naar de vallei gegaan. Als echte toeristen begonnen we als enige rond het heetst van de dag aan de tocht door deze vallei. Een door seizoens regen getekende vallei met allerlei stalagmiet-achtige pijlers. Erg mooi om te zien en eigenlijk niet te beschrijven in woorden. Beste advies is dus; bekijk de foto’s van de Valle de la Luna in ons fotoalbum! Halverwege de tocht kwamen we een ‘lokal’ tegen die muziek maakte op allerlei fluiten en deze natuurlijk aan ons probeerde te verkopen. Voor een kleine fooi hebben we onderstaande foto gemaakt. Je ziet hier ook Inge en Jolanda, waar we op dit moment mee samenwonen en de Spaans cursussen volgen. Inge werkt ook voor Lampi, ze heeft het voorbereidende werk gedaan voor de lessen die ik ga geven. Jolanda is toxicologe en gaat vrijwilligerswerk doen in La Paz en bij de mijnen in Colquechaca.

Matrimonio (Boliviaanse bruiloft)

Na de wandeling door de Valle de la Luna tijdens de warmste momenten van de dag, we hebben geen regen meer gezien, besloten we wat te gaan eten in het bijgelegen dorp Mallasa. Na tien minuutjes lopen hoorden we plots muziek uit een van de straatjes komen. Als echte toeristen besloten we gewoon naar de muziek toe te lopen. Zoals je al vermoed na het lezen van de titel kwamen we midden in een Boliviaanse bruiloft terecht. We hebben maar weinig foto’s van dit evenement, dit omdat de Bolivianen begonnen te wenken dat we dichterbij moesten komen. De dames borgen de fototoestellen op en plots moesten we, met onze nuchtere maag, gaan proosten op het bruidspaar en kregen we ‘cervesas’ in onze handen gedrukt. Vanaf dat moment was het dansen, zingen en proosten. Je kreeg een biertje, riep ‘Salud’ dronk dit in een keer leeg, vulde het opnieuw en mocht het dan aan een ander geven. Uiteraard wilde alle Bolivianen met ons proosten en zo werd het dus in plaats van eindelijk lunchen na die lange wandeltocht, vele biertjes voor de lunch. Ook Inge, Jolanda en Marloes kwamen niet onder de ‘cervesas’ uit en werden zelfs meegetrokken tussen de dansende Boliviaanse mujeres. Onderstaand een foto van Marloes met twee Bolivaanse dames.
Ik had vanaf het begin in de gaten dat dit wel eens leuke videomomenten kon opnemen en ben de hele tijd blijven filmen. Nu we de film terugzagen blijkt wel dat de kwaliteit van de opnames per ‘cerversa’ achteruit ging. Maar de traditionele dansen, de klanken van de plaatselijke kapel en natuurlijk onze bierdrinkende dames staan er toch mooi op. Theoretisch kan ik filmpjes op de site plaatsen, ga alleen nog uitvogelen hoe ik precies stukjes van de film kan plaatsen. Voor meer foto’s, check uiteraard het fotoalbum!

‘Salud’